قرآن كريم چه عالي به توصيف باطل و همراهانش مي پردازد، وقتي كه مي فرمايد: "كساني كه غير از خدا را اوليا خود برگزيدند؛ همچون عنكبوتند كه خانه اي براي خود انتخاب كرده و سست ترين خانه ها خانه عنكبوت است" (سوره عنكبوت آيه41)

استكبار به رهبري آمريكا در قالب دموكراسي و حقوق بشر ملتها و دولتهائي را كه طوق بندگي و بردگي را به گردن نمي نهند، به طرق مختلف از قبيل حمله نظامي، توطئه هائي نظير كودتا، محاصره اقتصادي، تهديد، جنگ و تفرقه داخلي و پس از كشتار و جنايات فراوان از صحنه خارج مي كنند. اما اين عجيب نيست زيرا خلق و خوي آنها اين چنين است ولي عجب از برخي نيروهاي داخلي است كه داعيه اصلاح طلبي و ملي گرائي دارند ولي به گونه اي جنايات و توطئه هاي صهيونيسم و امريكا را توجيه مي كنند.

اين روزها رژيم غاصب و ساختگي اسرائيل حملات بي شماري از زمين و آسمان و دريا عليه ملت مظلوم و ستم ديده فلسطين  انجام مي دهند و به كسي از كوچك و بزرگ رحم نمي كنند و خانه هاي آنها را بر سرشان ويران مي كنند. نمايندگان مجلس فلسطين را به هواي منحل كردن دولت انقلابي و مشروع حماس به اسارت مي گيرند و حتي دختران زيادي را به اسارت برده اند. درلبنان هم چنين جناياتي را مرتكب مي شوند.

سازمان ملل با حق وتوي امريكا با بي تفاوتي از كنار اين مسئله عبور مي كنند و دولتهاي غربي واكنش منطقي نشان نمي دهند. در ايران اسلامي ما نيز بعضي از روزنامه هاي به اصطلاح دوم خردادي اين همه جنايات آمريكا و صهيونيسم را كه قلب جهان را آزرده كرده به گونه اي توجيه مي كنند و مبارزان فلسطيني و حزب الله لبنان را محكوم مي كنند.

كسي نيست به اينها بگويد در طول هشت سال حاكميت اصلاح طلبي كه اين همه به ياري اينها دل بسته بوديد چه سودي برده ايد كه الان عليه مظلومان و به ياري استكبار، حمايت مطبوعاتي مي كنيد؟!

آيا اين نشان دهنده يك همدلي ناگسستني ميان ارباب و بنده اش نيست؟ چرا در طول بيش از پنجاه سال كه فلسطيني ها هزاران شهيد و اسير براي دفاع از سرزمين خود دادند در مطبوعات خود اشاره اي نمي كنيد؟ چرا در مقابل جوخه هاي ترور رژيم صهيونيستي كه به ترور رهبران و بزرگان فلسطيني مي پردازند مهر سكوت مي زنيد؟

چرا نامي از شهدائي چون شهيد عباس موسوي، شيخ ياسين، راغب و صدها شخصيت برجسته لبناني و فلسطيني كه به دست صهيونيستها به شهادت رسيده اند، نمي بريد؟

چرا در مقابل جنايات آمريكا در  افغانستان و عراق با بي تفاوتي عبور مي كنيد ولي وقتي يك سرباز متجاوز امريكائي سرش درد مي گيرد صداي شيون و داد بي داد شما در روزنامه هايتان مي پيچد؟

امروز ملتها بويژه ملت هوشيار ايران نه تنها استكبار جهاني را خوب شناخته اند، بلكه مزدوران و قلم به مزدان آنها را بهتر از اربابانشان شناخته و همچنان آنها را با حضور خود در تمامي ميادين از صحنه جامعه محو خواهند كرد.

وظيفه هر مسلمان است كه با همه امكانات خود از حزب الله لبنان كه در واقع اميد و محصول اسلام عزيز هستند، دفاع كند. ما همه تلاشها و مقاومتهاي ارزشمند اين سپاهيان اسلام را ارج نهاده و براي پيروزي اين جوانان غيور دعا مي كنيم. انشالله اين مقاومت ها و همتها زمينه اي براي ظهور هر چه زودتر صاحب دلهاي اين رزمندگان؛ حضرت ولي عصر (عج) باشد.

این تصاویر گویای گوشه ای از عملکرد دموکراسی جهانی هستند:

در کتاب معانی الاخبار به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام) روایت کرده است که:

رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: حقتعالی خلق کرد نور حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را پیش از آنکه بیافریند آسمانها و زمین ها را.

بعضی از مردم گفتند: یا رسول الله! مگر حضرت فاطمه(سلام الله علیها) داخل انس نیست؟

رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: حضرت فاطمه(سلام الله علیها) در باطن حوریه است و بظاهر انسیه است.

گفتند: یا رسول الله! حقیقت این سخن را از برای ما بیان فرما.

رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: حقتعالی حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را از نور خود آفرید. پیش از آنکه آدم را خلق کند در هنگامیکه ارواح خلایق را آفرید.چون حقتعالی آدم را خلق کرد، نور حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را بر آدم عرضه کرد.

صحابه گفتند: یا رسول الله! پیش از آفریدن آدم ، نور حضرت فاطمه(سلام الله علیها) در کجا بود؟

رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: در حقه ای بود در زیر ساق عرش.

گفتند: یا رسول الله! خوراک او چه بود؟

رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: طعام او تسبیح و تهلیل و تحمید حقتعالی بود. چون حقتعالی آدم(علیه السلام) را خلق کرد و مرا از صلب او بیرون آورد و خواست که حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را از صلب من بیرون آورد و نور حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را سیبی گردانید در بهشت و در شب معراج جبرئیل آن سیب را برای من آورد و گفت: « ألسّلامُ عَلَیکَ وَ رَحمةُ اللهِ وَ بَرَکاتُه یا مُحَمَّد! » گفتم: « وَ عَلَیکَ السَّلام وَ رَحمَةُ الله» ای حبیب من جبرئیل! پس جبرییل گفت: ای محمد(صلی الله علیه و آله وسلم)! پروردگار تو سلام میرساند تو را.

من گفتم: از اوست سلامتی ها و بسوی برمیگردد سلام ها و تحیت ها.

پس جبرئیل گفت: یا محمد(صلی الله علیه و آله وسلم)! این سیبی است که حقتعالی به هدیه فرستاده است بسوی تو از بهشت.پس من ان سیب را گرفتم، به سینه خود چسبانیدم. جبرئیل گفت: ای محمد(صلی الله علیه و آله وسلم)! خداوند جلیل می فرماید: این سیب را بخور. چون سیب را پاره کردم نوری از آن ساطع گردید. جبرئیل گفت: به درستی که این نور کسی است که نام او در آسمان « منصوره » است و در زمین « فاطمه » است.

گفتم ای حبیب من جبرئیل! چرا در آسمان او را «مـنـصـوره» میگویند و در زمین «فـاطـمـه»؟

جبرئیل گفت: او را در زمین « فاطمه » می گویند از برای آنکه قطع کرده است شیعیان خود را از آتش جهنم و دشمنان خود را از محبت خود بریده است.

و در آسمان او را «منصوره» می نامند برای آنکه محبان خود را نصرت و یاری میکند، چنانچه حقتعالی می فرماید: « یومئذ یفرح المؤمنون بنصرالله ینصر من یشاء »

 کتاب جلاء العیون علامه مجلسی(رضوان الله علیه)، ص87.   

فرا رسيدن ميلاد آبروي دو عالم، ام ابيها، حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها) را به محبين آن حضرت تبريك عرض مي نمائيم.

رهبر معظم انقلاب حضرت آيه الله العظمي خامنه اي در آغاز سال 1385 در پيام نوروزي خود به ملت قهرمان و متدين ايران اسلامي سال جديد را سال پيامبر اعظم (ص) نامگذاري فرمودند. نامگذاري هر سال توسط ايشان دلايل منطقي فراواني دارد كه ما در مقاله اي كوتاه به برخي از آنها اشاره مي كنيم:

قرآن كريم در سوره مباركه احزاب مي فرمايد: ‹‹لقد كان لكم في رسول الله اسوة حسنة›› (به تحقيق پيامبر اكرم (ص) الگوي بسيار خوبي براي شماست.)

الف: علل داخلي:

 1- مواظبت از عملكرد دشمنان داخلي و برخورد منطقي و سنجيده با آنها .

 2- سفارش ملت ايران به جهت مطالعه عميق تر زندگي پيامبر(ص) جهت پياده كردن در زندگي شخصي خود مثل: صله رحم، انفاق، گذشت، سلام و…

3- آشنايي بيشتر با سيره سياسي و اجتماعي آن حضرت مثل: خستگي نا پذيري در كار فرهنگي، تسليم نشدن در برابر خرافات جاهلي، تسليم نشدن در برابر باد دشمنان، كار شبانه روزي براي هدايت مردم، رفتار بزرگوارانه در مقابل اهانت كنندگان و…

4- مطالعه شيوه مبارزه و مقاومت پيامبر(ص) براي تبليغ اسلام مثل: هجرت به مدينه، مبارزه به عقايد خرافي و بت پرستي، رد پيشنهادات مادي و اجتماعي بت پرستان، نهراسيدن از تهديدها، صبر و تحمل در مقابل توهين ها،جنگها، از دست دادن بهترين ياران، دوري از زندگي و خويشان به خاطر اسلام و…

5- الگو برداري از چگونگي صبر و تحمل رسول مكرم اسلام مثل: تحمل اذيت ها و آزارها و دست نكشيده از تبليغ، تحمل و صبر در محاصره اقتصادي و سياسي شعب ابي طالب براي اسلام، تحمل شهادت بهترين ياران چون حضرت حمزه، تحمل سختي مهاجرتهاو…

ب: علل خارجي:

 1- هوشياري در مقابل تصويب بودجه 70 ميليارد دلاري كنگره آمريكا براي آسيب رساندن به نظام مقدس جمهوري اسلامي.

2- مقاومت و پايداري در مقابل تهديدهاي بيگانگان جهت دست كشيده ايران اسلامي از انرژي هسته اي و دفاع از مظلومان.

3- هوشياري و مقابله با انواع هجومهاي فرهنگي، سياسي و اقتصادي جهان استكبار و صهيونيسم بين المللي با هدف مايوس كردن ملت ايران از ادامه نهضت انقلاب اسلامي.

4- آمادگي و حضور در صحنه ملت خستگي ناپذير ايران در مقابل عملي شدن تهديدهاي نظامي دشمنان كه در اين مورد ملت ايران با اتحاد و قرار گرفتن در زير پرچم پر افتخار ولايت هستند كوچكترين جسارتي نمي توانند بكنند.

5- آگاهي و هوشياري ملت از ضعفهاي بي شمار دشمن كه تنها به ابزارهاي مادي متكي است و پايگاهي در ميان ملتها ندارند و اعتماد به توان داخلي كه بر خدا توكل دارد و بر اساس دستور قرآن ابزارهاي لازم را براي مقاومت و اثبات حقانيت خود به دست آورده است.

6- آشنايي با تبليغات مسموم دشمنان و بدست آوردن توان علمي فكري جهت پاسخ منطقي به آنها هر چند آنان به دنبال پاسخ منطقي نيستند مثل توهين آنها به قرآن در ماجراي سلمان رشدي و توهين روزنامه هاي دانماركي و اروپاييان به پيامبر اعظم(ص) و آتش زدن مساجد و… ولي در مقابل دلايل منطقي رئيس جمهورمان آقاي احمدي نژاد مبني بر دروغ بودن ماجراي هلوكاست بجاي جواب منطقي دست به تهديد و توهين زدند و…

اما چندي قبل در يكي از پستهاي همين وبلاگ سئوالي مطرح كريم با اين مضمون كه چرا مقام معظم رهبري در مورد امسال لفظ "پيامبر اعظم" را بكار بردند؛ در حالي كه اين عنوان بيم ماها خيلي رايج نبوده و معمولا حضرت نبي اكرم(ص) را با عناويني مثل پيامبر اكرم، حضرت رسول و ... نام مي برديم؟؟ در جواب بايد عرض كنيم  كه عنوان "پيامبر اعظم" بيشتر بين برادران اهل تسنن رايج بوده و مقام معظم رهبري با توجه به تفرقه افكني هاي اخير دشمنان بين شيعه و سني با درايت والا و مناعت طبع بي نظير خودشان امسال را با عنوان رايج در اهل سنت نام گزاري كردند تا به دنيا بفهمانند كه اين دو فرقه بزرگ از اسلام عزيز در برابر دشمنان همچنان يدي واحدي عمل خواهد كرد.

ضمنا از همه دوستان عزيزي كه به اين سئوال پاسخ دادند تشكر و قدرداني مي كنيم. و بايد عرض كنيم كه  دوست خوبمان "محبان الرضا" و  "یوسف گمگشته"  پاسخ صحيح دادند.

بسم رب الزهرا
فاطمیه آمده. غصه ها و گریه کردن های امام زمان مان شدت گرفته. این روزها امام زمانمان شال عزائی به گردن دارد و شاید دستمالی به سر بسته و شب و روز گریه می کند. شاید گاهی وقتها از شدت غم و مصیبت از خود بی خود می شود و از هوش.... گاهی وقتها دستان گره کرده اش را محکم به زمین می کوبد و می گوید:(می آیم؛ مادر جان می آِیم...)
آخر همین روزها بود که مادرش را از دست داد. همین روزها بود که شیعیان برای همیشه بی مادر شدند. این روزها دیگر امام زمانمان حال خوشی ندارد. آخر1400سال پیش آقایمان علی در این روزها هم حال خوشی نداشت. آن روزها مدینه هم صفای خود را از دست داده بود. صدای گریه و ناله یک حوریه، مدینه را گرفته بود . آن روزها دیگر اثری از خندهای حسنین در کوچه ها نبود. اصلا حسنین دیگر به (کوچه) پا نمی گذاشتند. انگار از (کوچه) می ترسیدند... آن روزها علی دیگر تاب در خانه ماندن را نداشت . کارش شده بود، دعا کردن و امن یجیب خواندن. دیگر با هیچ کس حرفی نمیزد. هرچند بقیه هم با او حرفی نداشتند....
فقط سرش را پائین می انداخت و از خانه بیرون می آمد، نگاهی به درب نیمه سوخته خانه می انداخت، آهی می کشید و به مسجد می رفت. آخر زهرایش مریض بود. زانوانش را بغل می کرد و خاطرات زندگیش را مرور می کرد. می گفت: یادش بخیر،آن وقت که زهرایم حالش خوب بود. یادش بخیر آن روزی که پیغمبر دست زهرا را در دستم گذاشت. چه زندگی خوبی داشتیم. چقدر عاشق هم بودیم ، چقدر احساس خوشبختی می کردیم. چقدر قربان صدقه هم می رفتیم. ولی....حیف که آن روزهای شیرین چقدر زود تمام شد. حالا دیگر روزگارم سیاه تمام شده. دیگر در مدینه احساس راحتی نمی کنم. آخر این روزها، زهرا هم از من رو میگرد. چند روزی است که نمی گذارد به صورتش نگاه کنم. چند روزی است که همه کارهای خانه را فضه انجام میدهد. این چند روزه هر وقت داخل خانه میشوم زهرا در بستر است و از درد پهلو به خود می پیچد ولی تا چشمش به من می افتد به زحمت به رویم لبخند می زند. خدایا و مگر چه شده....چرا کسی حرفی به من نمی زند...چرا همه تا مرا می بینند سکوت می کنند...چرا حسن شبها با گریه از خواب بلند می شود... چرا زینب چادر زهرا را مدام می بوسد و به چشمانش میکشد....مگر چه شده؟......یادش بخیر آن روزها که پاهای زهرا از شدت عبادت و نماز ورم می کرد و لی نمی دانم چرا این روزها زهرا نمازهایش را نشسته می خواند. نمی دانم چرا این روزها زهرا هر وقت می خواهد بلند شود دستی به دیوار می گیرد و دست دیگر به پهلویش.
                                --------------------------------------------
بالاخره زهرا راحت شد. گویا سوم جمادی الثانی بود که درهای نیمه سوخته آن خانه باز شد و حسن و حسین گریه کنان به سمت مسجد می دویدند. علی سر از سجده برداشت و کودکانش را دید که کنارش نشسته اند، می خواست چیزی بگوید که بچه ها گفتند (مادر، بابا مادرمان...) تا این را شنید دلش هری ریخت، بلند شد و دوان دوان به سمت خانه رفت. وارد اتاق زهرا شد. خدایا چه می دید. خدایا چه شده؟ یعنی زهرایش بود؟ بانوئی دراز کشیده بود وتکان نمی خورد و رویش پارچه سفیدی انداخته بودند. جلو تر رفت و پارچه را از صورتش کنار زد. دیگر جائی را نمی دید. آرام کنار زهرا به زمین افتاد.
-زهرا جان با من حرف بزن من علی هستم. اشکهایش به صورت زهرا چکید. اشکهای علی کارش را کرد و زهرا چشمانش را باز کرد.
-پسر عمو دیگر مرا نخواهی دید. دیدار به قیامت.
علی سر زهرایش را به دامن گرفت، ساعتی با هم گریه کردند و زهرا چشمانش را بست. علی برای همیشه تنها شد.
خبر شهادت زهرا در مدینه پیچید. مردم آمدند. ولی بنا به خواسته زهرا تشییع جنازه اش باید در شب بدون حضور مردم صورت می گرفت. مردمی که آن روز در کوچه فقط تماشا می کردند. مردمی که صدای شکستن بازوی زهرا را شنیدند و لب از لب باز نکردند. مردمی که سیلی خوردن زهرا را آن دومی ملعون دیدند وچشمانشان را بستند.
اعلام شد که تشییع جنازه به تعویق افتاده است. مردم به خانه هایشان باز گشتند.
آرام آرم خورشید در هاله ای از ماتم غروب کرد و سیاهی شب همه جا را فرا گرفت. و علی مشغول غسل و تکفین زهرایش شد. زهرا گفته بود ، از روی لباس غسلم بده....حتی بعد از شهادتش هم نمی خواست دل علی را بلرزاند. بچه ها دور جنازه نشسته بودند و آستین به دهان گرفته بودند و اشک می ریختند. اسماء ، کنیز حضرت زهرا ، آب می ریخت. لحظاتی گذشت ....اسماء آب می ریخت اما از لای پیراهن زهرا خون آبه بیرون می آمد. خدایا چه شده...اسماء که دارد آب می ریزد، پس این خون آبه ها چیست؟!
و آنجا بود که علی همه چیز را فهمید. آن علی لحظه که دستانش به پهلوی شکسته زهرا خورد. دیگر نمی توانست روی پاهایش بایستد. به زمین افتاد و سرش را به دیوار گذاشت. بلند بلند گریه می کرد، مشت به دیوار می کوبید و می گفت زهرا جان چرا چیزی به من نگفتی؟؟ چرا به من نگفتی میخ در با پهلویت چه کرد؟
هر طور بود کار غسل و کفن زهرا تمام شد و بچه ها با مادرشان وداع کردند. وداعی که دل فرشتگان عرش را به درد آورد. چند نفری از دوستان علی به این تشییع چنازه دعوت شدند. در آن نیمه های شب بار دیگر درهای نیمه سوخته آن خانه باز شد و این بار یک تابوت از آن بیرون آمد. تابوتی که زیر آن را چند نفر بیشتر نگرفته بودند. آن تابوت به کجا رفت؟ سالهاست که تاریخ در برابر این پرسش، پاسخی جز سکوت ندارد. به بقیع رفت؟ به کنار قبر پیغمبر رفت؟ و شاید هم در همان خانه دفن شد؟
علی با غربت و مظلومیت جنازه نحیف و خمیده زهرا را میان قبر گذاشت و برای آخرین بار نگاهی به صورت زهرا انداخت. صورتی که چه بسیار در برابر خدا به خاک گذاشته شده بود. صورتی که رسول خدا هر شب آن را می بوسید. حالا همین صورت، را علی درون قبر روی خاک می گذاشت.
زهرا رفت و علی برای همیشه تنها شد. حالا این روزها سالگرد مادرمان شده. این روزها امام زمانمان در مصیبت مادرش خون می گیرد. آخر به مادرش قول داده که روزی بر می گردد و انتقام او را از آن نامردان می گیرد.
آقا جان ، مادرتان سالهاست که منتظر شماست؛ آقاجان برگردد...
فرا رسیدن ایام جانسوز فاطمیه را به محضر آقا امام زمان (عج) و خدمت شما محبان بي بي دوعالم حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) تسلیت عرض می نمائیم.

حمله به خانه امير المومنين و حضرت زهرا (سلام الله عليهما) و آتش كشيدن آن و در نتيجه مجروح و بستري ساختن و سرانجام شهادت حضرت زهرا(س)، موضوعي تاريخي است كه بايد آن را به دور از سواستفاده ها و تعصبها و با توجه به منابع معتبر شيعي و سني بررسي كرد.
در اين زمينه چند عنوان جاي تحقيق بيشتري دارد:
هجوم، تهديد، احراق، مضروبه، سقط و شهادت حضرت زهرا (سلام الله عليها)
در اين مقال سعي شده براي هر كدام از اين موارد رواياتي از كتب شيعي و سني نقل شود. توجه شود كه اين قسمت فقط جنبه روائي دارد و از نويسندگان وبلاگ چيزي نوشته و اضافه نشده است و منابع هر كدام از روايات نيز دقيقاً ذكر شده است.

هجوم به خانه حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها)
منابع شيعه
فاطمه(عليها السلام) می پنداشت بدون اذن او وارد خانه اش نخواهند شد، پس در را محکم کرد و آن را بست. چون به در خانه اش رسیدند، عمر لگدی به در زد، (در از شاخه ی خرما بود) و آن را شکست. پس سراغ علی (عليه السلام) آمدند و او را به زور برای بیعت گیری بیرون بردند.
(كامل الزيارات ص332)
به سلمان گفتم : آیا بی اجازه، به خانه ی فاطمه (عليها السلام) وارد شدند؟ گفت آری، به خدا قسم، با آن که فاطمه سرپوش مناسبی نداشت. پس فاطمه فریاد زد: آه پدرم! رسول خدا! آه پدرم! پس از تو ، ابوبکر و عمر بسیار زشت و قیحانه عمل کردند.
(كتاب سليم بن قيس ج2 ص864)
عمر جماعتی از طلقاء (آزاد شدگان پیامبر ) و منافقان را گرد آورد و با آنان به منزل امیر المومنین (عليه السلام) آمد سپس به سوی وی که بر جایش نشسته بود،حمله کردند و او را در حصار خود قرار دبدند و گریبانش را گرفته، به زور از خانه بیرون آوردند و کشان کشان به مسجد بردند.
(علم اليقين ج2 صص687و686)

منابع اهل سنت
ابوبکر هنگام مرگش گفت: ای کاش، حرمت خانه ی فاطمه را نمی شکستم و در خانه اش را نمی گشودم.
(الاموال ص193)
ابوبکر،عمربن خطاب را فرستاد تا علی و کسانی را که گرد او جمع شده بودند، از منزل فاطمه – رضی الله عنها – بیرون آورد و به او چنین گفت: اگر نپذیرفتند، با آنها بجنگ.
(تاريخ ابي الفداء ص165)
عمر آمد خانه ی علی را با همه کسانی که در آن بوند، به آتش بکشد، فاطمه او را دید. عمر گفت: چیزی را که همه امت پذیرفته اند، پذیرا باشید.
(تاريخ ابن شحنه، در حاشيه كامل ج7 ص164)

تهديد
منابع شيعه
حضرت فاطمه (عليها السلام) فرمود: بر در خانه ی ما، کنده های (هیزم های تنومند و بزرگ) جمع کرده،آتشی فراهم ساختند تا در را به آتش کشیده، ما را بسوزانند. آنگاه در کنار در ایستادم و آنان را به خدا و پدرم سوگند دادم که دست از ما بردارند و ما را یاری کنند.   
(بحار الانوار ج30 ص348)
سخن (عمر) (خطاب به فاطمه(ع))  اختیار با توست، یا علی برای بیعت با ابوبکر خارج می شود یا همه ی شما سوزانده خواهید شد.
(بحار النوار ج53 ص18)
زید بن اسلم می گوید: من از کسانی بودم که به همراه عمر، هیزم ها را به منزل فاطمه بردند. عمر به فاطمه گفت: آن هایی را که در خانه اند، بیرون کن وگرنه خانه را با هرکه در آن است، آتش می زنم .
(بحار الانوار ج28 ص339)
شبر می گوید: عمر مصمم بود خانه ی فاطمه (ع) را بسوزاند با آن که امیر المومنین (ع) و فاطمه (ع) و حسنین در آن بودند. آن ها را تهدید کرد و آزارشان داد، با آن که روایات فراوانی هست که هر که آنان را بیازارد، رسول خدا را (ص) آزرده است.
(حق اليقين ج1 صص187و188)

منابع اهل سنت
ابن عون می گوید: ابوبکر، افرادی را سراغ علی (ع) فرستاد تا بیعت کند، ولی او بیعت نکرد. عمر با پاره ای آتش (مشعل) آمد. فاطمه او را نزد در دید. به او گفت، ای فرزند خطاب! آیا تو را در حال آتش زدن خانه ام می بینم؟ گفت: آری، این بهترین کار برای تقویت دین پدر توست.
(انساب الاشراف ج1 ص586)
عمر آمد تا خانه را بر آنان آتش زند. زبیر با شمشیرش بیرون آمد. فاطمه (ع) گریان و فریاد کنان بیرون آمد و از مردم شکوه سر داد.
(السقيفه، جوهري؛ ص51)
ابوبکر عمر خطاب را به سراغ علی و کسانی فرستاد که با او  بودند، تا آنها را از خانه ی فاطمه (رضی الله عنها) بیرون سازد و به او گفت: اگر نپذیرفتند، با آنان بجنگ. عمر با پاره ای آتش راهی شد که خانه را آتش زند فاطمه(رضی الله عنها) او را دید. گفت کجا، ای پسر خطاب؟ آیا آمده ای خانه ی ما را آتش بزنی؟ گفت: آری، مگر آن که با امت هماهنگ شوید و با ابوبکر بیعت کنید. پس علی نزد ابوبکر رفت و با او بیعت کرد.
(الملل و النحل ج1 ص57)
نقیب ابو جعفر در رد جوینی می گوید: پس چگونه است که هتک عایشه از گناهان کبیره گشته، فاعل آن مخلد در آتش و تبری و بیزاری از عامل آن از موکدترین پایه های ایمان شمرده می شود، ولی هتک حرمت خانه فاطمه و ورود به آن و انباشتن هیزم نزد در آن و تهدید به آتش زدنش از موکد ترین پایه های ایمان!
(شرح نهج البلاغه، ابن ابي الحديد ج20 صص 16و 17)

احراق
منابع شيعه
مسعودی می گوید: بر علی (ع) هجوم آوردند و در خانه اش را سوزاندند و آن حضرت را به اجبار از خانه بیرون کشیدند و سرور زنان، فاطمه (ع) را میان در و دیوار فشار دادند تا محسن خود را سقط نمود.
(اثبات الوصيه، ص143- بحار النوار ج28 ص308)
هیزم های بزرگ و تنومندی بر در خانه ما انباشتند. آتشی آوردند تا آن را آتش کشیده، و ما را بسوزانند... آتش زبانه می کشید و شعله هایش صورتم را می گداخت.
(بحار النوار ج30 صص348و349)
مفضل بن عمر می گوید: از مولایم صادق (ع) پرسیدم ... حضرت فرمود: شعله ور ساختن آتش بر در خانه ی امیر المومنین و فاطمه و حسن و حسین (ع) برای سوزاندن آنها... و انباشتن کنده و هیزم بر در آنان برای سوزاندن خانه ی امیر المومنین و فاطمه و حسن و حسین ، زینب و ام کلثوم و آتش زدن در ... (واین سخن به فاطمه)انتخاب کن خروج (علی) برای بیعت با ابوبکر را یا همه سوزانده شوید... (عمر گفت:) آتش را به چوبه ی در گرفتم...
(بحارالنوار ج53 صص 14و18و19)

منابع اهل سنت
اما قضیه ی سوزانده و کارهای فجیع دیگر و این سخن که آنان، علی را گرفته، عمامه را به گردنش انداخته،در میان مردم می کشیدند، امری بعید است و تنها شیعه چنین می گوید؛ اگرچه عده ای از اهل حدیث (اهل سنت) مانند آن را روایت کرده اند.
(شرح نهج البلاغه، ابن ابي الحديد، ج2 ص21)
پس از آن که ابوبکر با زور و تهدید برای خودش بیعت از مردم گرفت، عمر و قنفذ و جماعتی را به منزل علی و فاطمه (ع) فرستاد. عمر نزد در خانه ی فاطمه هیزم هایی گرد آورد و در را سوزاند. چون فاطمه پشت در آمد تا عمر و یارانش را برگرداند، وی فاطمه را پشت در چنان فشرد که جنین او سقط شد. میخ، در سينه اش فرو نشست و او مجروح بر زمین افتاد و همواره چنین بود تا از دنیا رفت.
(الامامه و الخلافه، مقاتل بن عطيه ص160و161)

مضروبه
الف- براي پس گرفتن فدك
منابع شيعه
امام صادق (ع) فرمود: ابوبکر برای فاطمه متنی نوشت تا فدک برگردانده شود. فاطمه در حالی که نوشته را همراه داشت از پیش او بیرون رفت. عمر او را دید و پرسید: ای دختر محمد این نوشته چیست؟ گفت: متنی است ابوبکر برایم نوشته تا فدک برگردد. (عمر) گفت: به من بده، فاطمه خودداری کرد. عمر با لگدی به سینه اش زد و او را برزمین انداخت با آن که باردار پسری به نام محسن بود. و او محسن را سقط کرد. آن گاه (عمر) به صورت فاطمه، سیلی زد- گویا گوشواره ی او را می بینم که از گوشش کنده شده بود – سپس نوشته را گرفته، پاره کرد. پس حضرت به خانه رفت و بر اثر ضربه ای که عمر به او زد،هفتاد و پنج روز بیمار شد و به همان سبب از دنیا رفت.
(بحار الانوار ج29 ص192 - الاختصاص ص183و185)
اما راویان شیعه گفته اند که ابوبکر و عمر سخن تندی به فاطمه گفتند و ابوبکر موقعی که عمر نبود بر فاطمه دل سوزاند و در مورد فدک نوشته ای به او داد. پس چون فاطمه از نزد ابوبکر بیرون رفت، عمر او را دید و دستش را دراز کرد تا آن را به زور بگیرد، فاطمه مانع شد،(عمر) با دست به سینه زهرا زده، نوشته را گرفت و پس از آن که در آن آب دهان افکند، آن را سوزاند و نابود ساخت و فاطمه بر او چنین نفرین کرد: (خدا شکمت را پاره سازد همان گونه که نوشته ام را دریدی)...
(اعلام النساء ج4 ص124)

منابع اهل سنت
بلخی واعظ، همواره در مجالس خود به صحابه ناسزا می گفت. یکبار در جلسه ی او حاضر بودم که گفت: روزی فاطمه گریست. علی به او گفت: چرا به من گریه و گلایه می کنی؟ آیا من مال تو (فدک) را گرفتم؟ آیا من حق تو را غصب کردم؟ آیا من چنین کردم؟ آیا من چنان کردم؟ و اموری را برشمرد که شیعیان می پندارند شیخین در حق فاطمه روا داشته اند، (در این حال) مجلس از گریه ی شیعیانی که حاضر بودند، غرق شیون و گریه زاری شد.
(لسان الميزان ج5 ص218- الوافي بالوفيات ج3 ص344)
مضروبه
ب- براي دفاع از علي (عليه السلام)
منابع شيعه
حضرت علی (ع) می گوید: زمانی، من و فاطمه و حسن و حسین نزد رسول خدا بودیم که حضرت به ما نگاهی فرموده، گریست! گفتیم: ای رسول خدا! برای چه می گریید؟ حضرت فرمود: برای آنچه نسبت به شما روا می دارند. گفتیم چه چیزی؟ پیامبر (ص) فرمود: می گریم به سبب ضربه ای که به فرق تو وارد سازند و سیلی که به صورت فاطمه (زنند) و اهانت به حسن و ضربه ای که به رانش وارد آرند و سمی که به او می نوشانند و کشتن حسین...
(اثبات الهداه ج1 ص281)
امام صادق (ع) فرمود: سیلی ای به صورتش (خورد) به حدی که گوشواره های زیر مقنعه اش، هویدا شد.
(بحار النوار ج53 ص19)
فاطمه (ع ) با او روبه رو شد و فریاد برآورد: پدرم!ای رسول خدا! عمر شمشیر را که در غلاف بود، بلند کرد و به پهلوی فاطمه زد. او ناله در داد: ای پدرم! عمر، تازیانه را بلند کرد و بر بازوان او زد. فاطمه ندا داد: ای رسول خدا! پس از تو، ابوبکر و عمر چه وقیحانه رفتار کردند.
(بحار الانوار ج30 ص293)
سلمان می گوید: فاطمه (ع) کنار در خانه، میان آنان و او (علی) حائل شد، قنفذ ملعون با تازیانه بر او زد. فاطمه در حالی از دنیا رفت که به سبب ضربه ی او – لعنت الله علیه – بر بازویش اثری مانند بازوبند مانده بود.
(كتاب سليم بن قيس ج2 ص586)

منابع اهل سنت
محمدبن احمد بن حماد کوفی حافظ پس از آن که تاریخ وفات او را ذکر می کند، می گوید: او همواره در راه راست قدم بر می داشت، لیکن در اواخر عمرش، بیش ترین چیزی که بر او خوانده می شد،مثالب (روایاتی در طعن و قدح خلفا) بود. روزی نزد او بودم که مردی برایش روایتی چنین می خواند: عمر چنان با لگد به سینه ی فاطمه زد که محسن را سقط کرد.
(ميزان اعتدال ج1 ص139)
چون فاطمه پشت در آمد تا عمر و یارانش را برگرداند، عمر فاطمه را پشت در چنان فشرد که جنینش سقط شد و میخ در به سینه اش نشست.
(الامامه و الخلافه ص160)
سلمی می گوید: فاطمه دختر رسول خدا، نزد ما دوران بیماری خود را گذراند. چون روز وفاتش فرا رسید، نزد من آمد. به من فرمود: ای مادر! آب بریز تا غسل کنم من آب ریختم، ایشان به بهترین وجه خود را غسل داد. سپس گفت: لباسی دیگر برایم بیاور، آوردم آنها را پوشید. آن گاه فرمود: بسترم را در وسط خانه بگذار. آن گاه رو به قبله بر روی آن به پشت آرمید و فرمود: ای مادر! من اکنون جان می دهم، غسل کرده ام، مبادا کسی شانه ام را هویدا سازد.
(الطبقات الكبري، ابن سعد ج8 ص27)

شكستن پهلو
منابع شيعه
سید بن طاووس در زیارت سرور ما فاطمه ( صلوات الله علیها) آورده است: ... و بر بتول طاهره، صدیقه ی معصومه،... آن که پهلویش شکسته شد... درود فرست.
(اقبال الاعمال ص 625)
پیامبر (ص) رو به دخترش فرمود:... به زودی پس از من کینه ها و ستم بینی  تا آن جا که کتک می خوری و استخوان پهلویت می شکند.
(كتاب سيم بن قيس ج2 ص907)
قنفذ، او (زهرا (س)) را واداشت به چوبه ی در خانه اش پناه برد. آنگاه در را به درون راند و استخوان پهلویش را شکست.
(كتاب سليم بن قيس ج2 ص558)

منابع اهل سنت
ابن عباس از پیامبر (ص) چنین روایت می کند: گویا او را می بینم در حالی که ذلت به خانه اش وارد شده... پهلویش شکسته شده است ... خدایا هرکه به او ستم روا داشت، لعنت نما... و هر که به پهلویش زد، در آتش (عذابت) جاودان ساز.
(فرائد السمطين ج1 ص34و36)

سقط جنين
منابع شيعه
امام صادق (ع) فرمود: چون پیامبر به سفر آسمانی رفت، به او گفته شد: خداوند بزرگ در سه چیز تو را می آزماید تا بنگردصبرت چگونه است. (پیامبر )فرمود: پروردگارا تسلیم امر توام. مرا جز به (مدد) تو، قوتی بر صبر نیست... دخترت ستم می بیند. از حقی که برای او می نهی، محروم شده، حقش غاصبانه گرفته می شود. با آن که باردار است، کتک می خورد... بچه اش را می اندازد و بر اثر کتک از دنیا می رود... نخستین قضاوتی که (در قیامت) می شود، مسئله محسن بن علی (ع) و قاتل اوست. آنگاه قنفذ و همراهش را می آورند. با تازیانه هایی از آتش بر آن دو می نوازند، تازیانه های که اگر یکی از آنها بر دریاها افتد، تماما از مشرق تا مغرب آن به جوش آید و اگر بر کوههای دنیا نهند، (کوهها) ذوب شده، خاکستر گردد، چنین تازیانه هایی بر آن دو می نوازند.
(كامل الزيارات صص332و335)
امام صادق (ع) از پدرانش نقل فرمود:که امیر المومنین فرمود: روز قیامت، چون فرزندان سقط شده ی شما که نامی بر آنها ننهاده اید، شما را ببینند، هر یک به پدر خود می گویند:چرا بر من نامی نگذاردید با آن که پیامبر (ص) ، پیش از آنکه محسن به دنیا آید، او را نام نهاد.
(بحارالانوار ج43 ص195)
امام صادق (ع) فرمود:... سبب وفات (فاطمه) این بود که قنفذ – غلام عمر – به فرمان او با سر غلاف شمشیر چنان به فاطمه (ع) زد که محسن را سقط کرد و بدین سبب به بیماری شدیدی دچار گشت و به کسانی که او را آزرده بودند، اجارزه نداد به حضورش آیند.
(دلائل الامامه ص45)

منابع اهل سنت
شهرستاني در شرح حال نظام مي گويد: روز بيعت، عمر به شكم فاطمه، چنان ضربه اي زد كه جنين از شكم افكند و عمر فرياد زد: خانه را با هر كه در آن است بسوزانيد...
(الملل و النحل ج1 ص17)
عمر، فاطمه را پشت در چنان فشرد كه جنينش سقط شد...
(الامامه و الخلافه ص160)
صفوري شافعي مي گويد: فرزندان فاطمه پنج نفرند: حسن، حسين و محسن كه سقط شد.
(نزهه المجالس ج2 ص195)

مقتوله شهيده
منابع شيعه
عبدالله بن سنان از امام صادق آورده است كه: (فاطمه) به سبب ضربه اي كه عمر بر او ارد ساخت، هفتاد و پنج روز بيمار بود تا از دنيا رفت.
(بحار الانوار ج29 ص192)
(فاطمه بر اثر ضرباتي كه به او زدند) پيوسته بستري بود تا به اين سبب شهيد شد.
(الاحتجاج ج1 ص212)

منابع اهل سنت
چون فاطمه پشت در آمد تا عمر و يارانش را باز گرداند؛ عمر فاطمه را پشت در چنان فشرد كه جنينش را سقط كرد و ميخ در به سينه اش فرو رفت و به بستر بيماري افتاد تا اينكه از دنيا رفت.
(الامامه و الخلافه ص160 و 162)

در آخر فرا رسيدن ايام شهادت جانسوز حضرت صديقه طاهره بي بي دو عالم حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها ) را به فرزند برومند آن حضرت امام عصر (عج) و نيز به شما محبان و دلسوختگان آن حضرت تسليت عرض مي نمائيم. و از همه دوستان عزيز التماس دعا داريم.